16 jaar (samen)leven met assistentiehond

Het is vrijdag, 5 maart 2010. De adrenaline en spanning giert door mijn lijf. Nog even en de lege hondenmand die bij me in de woonkamer staat, zal gevuld zijn met een hond.

En niet zomaar een hond maar een hond die als de klik goed is, mij zal gaan leren helpen.

Om enigszins wat afleiding te vinden, pak ik mijn kat Raffy bij mij op schoot. Even kroelen, met mijn gezicht in zijn vacht gedrukt en met mijn handen al woelend door zijn zachte haren pieker ik verder.

Hoe zal dit weekend gaan verlopen? Zal de klik er ook blijven wanneer ik wat langer met hem samen zal zijn? Of zal hij weer terug meegaan wanneer de klik minder is dan wat nodig is? Ga ik het aankunnen om voor het eerst sinds maanden in mijn eentje in mijn eigen huis te zijn, en dan daar ook nog eens te blijven slapen?

En dan stopt daar een rode bestelauto. Een man stapt uit de rode bestelauto en er is ook een jonge vrouw bij. Zij heeft afgelopen maanden voor de hond gezorgd en al wat getraind.

Ze halen de hond uit de auto en ze laten hem voor mijn huisje nog even plassen op het gras voor ze het paadje naar mijn voordeur op lopen.

Hun vriendelijke en enthousiaste stemmen stellen me gerust. De hond begroet mij ook vrolijk en snuffelt erna in mijn woonkamer wat rond.

Ook heeft hij contact met mijn lieve kat die nog niet zo van de drukke pup gediend is en een hoge rug opzet en naar de hond gaat blazen.

Ze hebben een multomap mee welke komt van de fokker van de hond die Baloo heet. In deze map heeft de jonge vrouw de uitgeprinte commando's gestopt welke Baloo afgelopen weken al heeft geleerd en waar ze nog mee bezig is om deze aan te leren bij Baloo.

Er zijn ook speeltjes meegekomen waar Baloo graag mee speelt en een rood stukje fleecedeken, dit doekje blijkt het nestdoekje te zijn van Baloo waar de vertrouwde geur van zijn moeder en broertjes en zusjes aanzit.

Na enkele uurtjes vertrekken ze weer. De man is Joop, hij zal ons traject gaan begeleiden. Hij verblijft dit weekend op hetzelfde eiland als waar ik woon zodat hij in de buurt is in geval van nood.

En dan ben ik ineens alleen in mijn huisje met mijn vertrouwde Raffy en een golden pup van 6 maandjes welke ik alleen nog maar 1 keer gezien heb tijdens de praktische indicatiestelling vanuit de hulphondenorganisatie.

Voor deze indicatiestelling kwam Joop aan huis. Er werd onder andere ook bekeken of er nog aanpassingen nodig zouden zijn voor er een hond bij mij zou komen wonen.

Hij had toen Baloo bij zich en vertelde dat ze normaal geen honden in opvang hebben bij deze organisatie maar dat Baloo een uitzondering was.

Ze dachten bij Baloo dat hij het beste bij iemand met psychische problematiek geplaatst zou kunnen gaan worden. En tijdens de praktische indicatiestelling bleek ook dat hij goed bij mij zou kunnen passen toen hij een paar keer duidelijk probeerde te maken dat het met mij niet goed ging.

En nu, amper 1 maand na deze praktische indicatiestelling komt Baloo een weekend op proef logeren.

Het voelt onwennig en vreemd voor me om ineens een pup erbij in huis te hebben en om überhaupt zonder andere mensen thuis te zijn. En ik ben bang dat ik het niet goed genoeg zal doen. Of dingen fout zal doen met Baloo, ondanks Joop en de jonge vrouw me gerust hebben proberen te stellen dat het zich allemaal vanzelf wel zou wijzen.

Ze heeft een schema in de map gestopt hoe laat Baloo ongeveer zijn eten krijgt en rond welke tijden hij uitgelaten wordt bij haar thuis.

Dit weekend moet ik ook gedwongen naar buiten toe zonder dat er een extra persoon meegaat, omdat Baloo nou eenmaal zijn behoeftes moet doen. Dit is iets wat ik al jaren niet meer alleen heb gekund en gedaan, en ik vind het enorm spannend!

Ik woon op een klein dorp waar echt nog een 'ons kent ons' cultuur is en waar over elkaar geroddeld wordt. Veel mensen daar weten deels mijn verhaal en ik weet dat er ook over mij gepraat wordt onderling.

Ik vraag mezelf af wat ik moet zeggen wanneer ik bekenden tegenkom die mij dan ineens met een hond zien wandelen die een dekje draagt waarop staat: B+M hulphond. En ik weet dat er geheid vragen gesteld gaan worden.

Ik ben heel blij dat er bij mij om de hoek een mooi parkje met vijver is waar eendjes in zwemmen en er is ook een dierenweide met geitjes en andere kleine dieren.

Hier kwam ik al veel als kind en later toen ik als oppas werkte in diverse gezinnen, ging ik er vaak met de kindjes naartoe. De combi diertjes en kindjes zorgden bij mij voor ontspanning.

Daar wandel ik dit weekend ook met Baloo en ik voel me blij en trots dat ik het toch maar 'even' doe zo samen met hem zonder dat er een extra persoon bij is, ondanks ik dit echt enorm spannend vind allemaal hoor!!

Dit weekend wandel ik zelfs ook al even richting mijn ouders, waar ik mee eet. En dat is toch voor mijn doen echt een record afstand. En dit ook nog eens op een route die veel nare herinneringen oproept. Teveel nare herinneringen..

Maar toch, ik doe het nu toch maar mooi samen met die lieve pup Baloo.

Voor dit weekend heb ik mijn slaapbank uitgeklapt die in mijn slaapkamer boven staat, zodat ik dicht bij Baloo kan slapen. Of Baloo bij mij

Wanneer ik die avond met hem naar boven wil om te gaan slapen, blokkeert Baloo op de trap. Hij durft niet goed naar boven te lopen. Hierop heb ik hem opgetild en met hem in mijn armen ben ik met moeite naar boven gelopen.

Baloo was nog niet veel gewend en had nog niet veel geoefend met traplopen. Het was immers ook nog maar een pup en hij had daarnaast veel nare dingen meegemaakt bij/door zijn eerste kopers. Hierdoor vind hij veel dingen spannend.

Die nacht lig ik veel wakker, ik hoor de rustige ademhaling van Baloo die naast me ligt te slapen, zijn geluidjes wanneer hij droomt en voel tegelijkertijd zijn lijfje bewegen tijdens het dromen.

Er gaat vanalles door mijn hoofd heen, twijfels of ik het wel goed zou doen met Baloo, maar ook de hoop op een beter leven. En nog veel meer gedachtes.

De volgende dag lees ik de multomap nog eens extra goed door en ik besluit een aantal commando's met Baloo te gaan oefenen.

Raffy en Baloo samen gaat al iets beter dan gisteren. Raffy blaast al minder wanneer Baloo in zijn buurt komt maar blijft logischerwijs wel op zijn hoede.

De tweede nacht slaap ik weer slecht, maar wel al wat meer dan de nacht ervoor gelukkig. Ik slaap met radio en nachtlampje aan.

Smorgens heel vroeg hoor ik op het nieuwsbericht over een heftig familiedrama in Zierikzee. De verhalen over dat gezin komen erg overeen met die van 1 van mijn oppasgezinnen in Zierikzee en ik raak helemaal in paniek.

Al huilend bel ik mijn ouders wakker en als ik vertel waardoor ik zo van slag ben, raak ik nog meer in paniek.

Ineens voel ik daar het warme lijfje van Baloo. Die lieverd lijkt mijn paniek aan te voelen en hij hoort mijn verdriet. Hij komt met zijn kop bovenop mij en begint mijn betraande gezicht te likken en ligt met zijn poten over me heen.

Ineens wordt ik stil, ik voel me wat rustiger worden en als mijn vader vraagt wat er gebeurd vertel ik hem wat Baloo doet.

Met een gerust gevoel kan hij even later de hoorn weer op de haak leggen. Letterlijk want we hebben nog een vaste telefoon met een kabel eraan waar een telefoonhoorn aan vastzit welke je op een haak neer legt.

Zoals elke dag dat weekend, hebben Joop en ik contact met elkaar over hoe het gaat met mij en Baloo. Ik vertel Joop wat Baloo die nacht/vroege ochtend had gedaan en hoe ik binnen korte tijd ineens rustiger werd daardoor.

Ik bedenk me ineens dat als Baloo me zo aanvoelt, hij wat mij betreft mag blijven. Ik vind het een hele lieve hond en begin heel erg voorzichtig wat hoop te krijgen dat mijn leven er anders kan gaan uitzien dan hoe het tot nu toe is verlopen.

De nacht van zondag op maandag lig ik weer lang wakker. Ik luister weer naar de rustige ademhaling van Baloo die tegen me aan ligt te slapen. Ik voel zijn warme zachte vacht en de combinatie van deze 2 zorgen voor een geluksmomentje bij mij. Ik geniet van dit moment en ik hoop zo erg dat het gesprek wat we morgen gaan hebben, positief zal verlopen.

Op maandag 8 maart hebben Joop en ik een gesprek op de afdeling in de ggz waar ik nog verblijf.

Zowel voor de hulphondenorganisatie als de GGZ instelling is het nog even zoeken en uitproberen wat er wel/niet handig is qua assistentiehond. Alles is nog zo onbekend en nieuw.

In dit gesprek wordt duidelijk dat Baloo meteen bij mij mag blijven op proef onder de voorwaarde dat het veilig blijft zowel voor mij als voor Baloo.

Joop en ik vinden via internet vlakbij de instelling een bedrijf welke vers voer verkoopt. We rijden die kant uit en kopen daar ook meteen nog wat spullen om de vacht van Baloo te kunnen onderhouden.

De eerste periode is het erg wennen voor alle partijen. Zo vind de verpleging dat ik maar erg kort met Baloo wandel en dit uiten ze dan ook richting Joop.

Hij stelt hen de wedervraag: hoelang ging Dianne voorheen in haar eentje buiten wandelen? Hierop was hun antwoord: ze komt nooit alleen buiten. Toen stelde hij de vraag: En hoelang wandelt ze nu samen met Baloo? Nog geen kwartier per keer. Hoeveel keer gaat ze naar buiten met hem? Ja toch wel 4-5 keer. Precies zegt Joop, dus dat is nu in die paar dagen al meer winst dan in de jaren hiervoor.

Hij legt ze uit dat Baloo zijn energie meer dan voldoende kwijt kan doordat hij mij erg goed in de gaten houdt en dat 'even buiten met de hond wandelen' voor mij bergen energie kost. En dat dit iets is wat echt wel rustig opgebouwd gaat worden omdat het voor mij al een hele overwinning is dat ik überhaupt zelfstandig buiten kom nu. En dat dit niet geforceerd moet worden door mij te blijven pushen zoals ze afgelopen dagen gedaan hebben. Ze spreken af dat de verantwoording voor het opbouwschema qua wandelingen met Baloo bij Joop ligt en dat hij dit zou monitoren en kortsluiten met mij.

5 maart 2026

En dan is het ineens zomaar 16 jaar later. Toen ik aan het begin van het traject stond samen met Baloo, had ik nooit kunnen bevatten hoeveel invloed de komst van een assistentiehond op mijn leven zou kunnen gaan hebben..

In de afgelopen 16 jaar is er veel veranderd in mijn leven.

Van een jonge vrouw die 24/7 opgenomen was op gesloten afdelingen in een GGZ instelling, naar inmiddels al ruim 12 jaar zelfstandig wonend in een appartementje.

Van iemand die nooit buiten kwam alleen, en als ik buiten was zelfs met iemand samen, dan vluchtte ik liefst zo snel mogelijk weer naar binnen toe, naar iemand die haast geen genoeg kan krijgen van de frisse buitenlucht en het genieten van de prachtige natuur.

Van iemand die winkels doodeng vond, naar iemand die ondanks het continue op de hoede zijn toch ook wel kan genieten van winkelen en boodschappen doen.

Van iemand die dag/nachtritme compleet had omgedraaid en niet meer snachts durfde te slapen omdat nachtmerries en herbelevingen etc mij compleet in hun greep hadden, naar iemand die weer enigszins een dag/nachtritme heeft en die na het te zijn wakker gemaakt bij een nachtmerrie/herbeleving oid weer gerust in slaap durft te vallen. Wetende dat de assistentiehond haar weer zal wekken als het nodig is.

En zo kan ik nog wel meer opnoemen.

Mijn leven is echt 180 graden gedraaid. Ik ben zelf veranderd, sterker geworden mentaal. Ik sta compleet anders in het leven dan voor 2010 het geval was.

Nooit gedacht of verwacht dat het leven met een assistentiehond zo'n enorm positieve invloed zou kunnen hebben in mijn leven.

Ik kreeg vechtlust en besloot er het beste van te gaan maken. Natuurlijk met veel ups en downs, maar ik sta er nog. En dit had ik iets meer dan 16 jaar geleden nooit durven dromen.

Ik en Baloo mochten iets langer dan 12 jaar samen door het leven lopen. En hij bracht me zo ontzettend veel! Het was een hele moeizame ontdekkingstocht, maar vooral heel erg leerzaam.

De laatste 4 jaar van zijn leven, mocht Baloo zijn wijsheid overdragen aan zijn opvolger Joyca. Met tussen alle wijze lessen door enorm veel speelse momenten, knuffelmomenten maar ook ondeugende streken.

Ik ben enorm dankbaar dat Joyca een maatje werd voor mij maar ook voor Baloo. En dat Baloo nog 4 jaar lang met een soortgenootje samen mocht genieten van het leven.

5 maart 2010, begon het proefweekend logeren wat alles bij elkaar bijna 13 jaar lang duurde.

Nu deze nacht lig ik terug te denken aan die jaren samen. Las ik veel van de vele mailtjes terug uit die tijd tussen Joop, Astrid, Baloo zijn eerste opvangadres Rozan en de fokkers van Baloo.

Wat een jaren hebben we beleefd met elkaar. En wat een kanjer was die lieve, dappere Baloo.

Van mishandeld pupje naar een lange carrière als assistentiehond. Baloo en ik, wij waren er voor elkaar. Hij hielp mij, ik hielp hem. En samen bereikten wij zoveel meer dan wat ooit voor mogelijk werd gehouden.

Als je helemaal tot het einde van mijn verhaal hebt gelezen, wil ik je bedanken voor je oprechte interesse in een stukje van ons succesverhaal❤️