Week van de assistentiehond 2026

Foto: ik zit in mijn elektrische rolstoel. Joyca zit op zijn achterpootjes bij mij. Ik heb zijn voorpootjes vast en samen kijken we naar de camera

Start blog:

Vanaf vandaag tot 8 augustus is het weer de internationale week van de assistentiehond.

Een week waarin assistentiehonden extra in het zonnetje worden gezet.

Wat een toppers zijn het toch ook hé die honden die hun baasje op diverse vlakken door hun vaak moeilijke leven heen helpen? 

Dankzij assistentiehonden is het voor veel mensen waaronder ikzelf, mogelijk om zelfstandig te kunnen blijven wonen en functioneren. 

Voor mij persoonlijk begon mijn leven met assistentiehond in 2010. 

De jaren ervoor waren bikkeljaren. Heb letterlijk de bodem van de put bereikt en ik zag zelf geen uitweg meer in dit leven.

Een leven wat voor mij alleen maar lijden was en proberen te overleven. 

Eind jaren 90 toen ik nog volop op school zat, begonnen voor mij de allereerste gesprekken met vertrouwenspersoon op school en met de huisarts.

Toen dit onvoldoende resultaat gaf en ik alleen maar verder afdaalde, volgde de eerste opname op een PAAZ afdeling. 

Hier werd ik alleen maar meer getriggerd en ben ik tegen advies in met ontslag gegaan. 

Opnieuw geprobeerd met ambulante gesprekken GGZ en toen volgden de crisisopnames in verschillende klinieken elkaar op, ik werd vaak overgeplaatst en verbleef jaren achtereen op gesloten afdelingen waarvan ook zeer regelmatig in separeercellen wat echt mensonterend is geweest.

In die jaren in de klinieken kwamen er nog meer trauma's bij. 

Enfin om een jarenlang verhaal met diverse therapieën en opnames etc wat korter te maken, ik zat dus op die bodem van die diepe put en zag geen uitweg meer en geen toekomstperspectief. 

Totdat ik via tv in aanraking kwam met de toen nog vrij onbekende tak van assistentiehonden, de assistentiehonden die iemand met psychiatrische problematiek kan ondersteunen. 

Ik besprak dit op de afdeling met mijn behandelaren en verpleegkundigen. Iedereen stond hier enorm voor open en dacht dat dit voor mij zeker helpend kon gaan zijn.

Ze zeiden dat ik maar eens op onderzoek uit moest gaan naar het hoe en waar deze assistentiehonden opgeleid werden en of ik ervoor in aanmerking zou komen. 

En zo volgde begin 2010 het allereerste contact met BMA (bultersmekke assistancedogs), wat toen nog B+M (Bulters+Mekke) heette. 

En al heel erg snel was duidelijk dat ik ervoor in aanmerking kwam, en hadden ze al een hond in opvang die na een positieve praktische indicatie bij mij thuis, aan mij gekoppeld werd.

Op 5 maart 2010 was het dan zover. Baloo zou een weekend op proef komen logeren om te zien of de connectie die er was tijdens de praktische indicatie, ook bleef als hij langer bij mij was.

En tja... Toen werd dat weekend ineens 12 jaar en 2 maanden!! Want Baloo was een blijvertje.

En wat de jaren ervoor ondenkbaar was, gebeurde. Ik kon beginnen met omhoog klimmen uit die diepe put vol ellende. Langzaam maar zeker werd ik stabieler. En vanaf het moment dat God ingreep in die ene nacht in 2012, kreeg mijn persoonlijke groei een enorme groeispurt en konden wij uiteindelijk in oktober 2013 zelfstandig gaan wonen.

Inmiddels hielp Baloo me ook met ADL taken. Omdat ik fysiek achteruit ging. 

Als ik nu terugkijk op mijn leven, is mijn leven 180 graden gedraaid.

Waar ik eerst alles naar het negatieve toe trok, weet ik nu vrijwel in alle situaties nog een mini positief puntje te vinden. 

De overgang van Baloo naar zijn opvolger Joyca ging heel geleidelijk aan. Baloo kon taken heel langzaamaan afbouwen waar Joyca langzaamaan deze taken leerde overnemen. 

De 4 jaren waarin ik zowel Baloo als Joyca in mijn leven heb gehad, waren pittig, leerzaam, maar ook zeker enorm waardevol en liefdevol.

Die 2 hadden een moeizame start wat ook heel logisch is, want Baloo was gewend om jarenlang met mij samen te zijn, en ineens moest hij mij delen met zo'n kleine puppy die volledig van mij afhankelijk was. Nou ja, Baloo natuurlijk ook, maar die kende ons levensritme inmiddels en wist was er van hem verwacht werd. Voor Joyca waren alle situaties nieuw.

En ook voor mijzelf was het enorm wennen. Zo'n kleine pup van 9 weekjes jong was ik niet gewend. Baloo was 6 maanden oud toen hij bij mij kwam en had al enigszins een basis aangeleerd. 

Met Joyca moest ik echt van 0 af aan beginnen. En dit viel ook niet altijd mee. 

Een kleine jonge pup vergt enorm veel energie. En al hadden diverse mensen dit tegen mij gezegd en dacht ik dat ik erop was ingesteld, tóch kostte het mij meer dan ik van te voren had kunnen bedenken. 

Toch had ook juist die eerste periode met Joyca wel wat. De band die we eigenlijk al aan het opbouwen waren met elkaar vanaf hij nog bij de fokker was, werd al snel steeds sterker. 

Tóch is Baloo dat eerste jaar van de opleiding van Joyca nog overal mee naartoe geweest. Hier leerde Joyca enorm veel van, en voor mij was het heel erg fijn om te weten dat Baloo er voor mij was en mij met alles hielp waar ik zijn steun en hulp bij nodig had. 

Het compleet durven vertrouwen op Joyca was nog een ander verhaal. Dat vond ik nog lastig. Tót ik op een keer met 1 van mijn begeleidsters en alleen Joyca bij mij, ergens was en ik door het gesprek in paniek raakte en erg emotioneel werd. En daar was Joyca. Hij sprong op mijn schoot en bleef mijn gezicht en handen net zo lang likken tot ik weer rustig was.

Dit was hét moment waarop ik wist dat Joyca mij ook buitenshuis zou helpen. En dit moment zorgde ervoor dat ik durfde op te gaan bouwen om samen met Joyca op pad te gaan en Baloo te leren om steeds wat vaker en langer alleen thuis te blijven. 

En als we dan weer thuiskwamen was Baloo voldoende uitgerust om ons vrolijk te begroeten en Joyca helemaal af te snuffelen en zijn oren te gaan wassen. En wanneer Joyca dan weer even geslapen had, was het feest want dan gingen ze heerlijk samen spelen. En snachts lagen ze zo lief op of tegen elkaar aan te slapen. Het waren echt de beste maatjes van elkaar geworden na die eerste moeilijke periode.

En toen het moment daar was dat wij voorgoed afscheid van Baloo moesten nemen toen hij overleed, was Joyca al 2 jaar mijn werkende assistentiehond en konden wij samen het verdriet om het verlies van Baloo aan gaan. 

Inmiddels zijn we 4 jaar verder sinds het overlijden van Baloo. En zijn Joyca en ik volledig op elkaar ingespeeld. 

Tegelijkertijd moet ik ook naar de toekomst kijken. En dit houdt in dat de planning is dat er volgend jaar een pupje bij ons komt wonen. 

Om ruim van te voren alles alvast geregeld te hebben, is afgelopen vrijdag de aanvraag voor een opvolger voor Joyca de deur uit gegaan. En bij Joyca zijn fokkers sta ik vanuit henzelf allang op nummer 1 op de puppylijst voor het nestje wat hopelijk volgend jaar verwelkomt mag gaan worden. 

Opnieuw een spannende tijd!! Mijn begeleidsters hebben er alle vertrouwen in dat het wel goed gaat komen. Voor mijzelf wil ik het eerst zwart op wit hebben staan, voor ik rust daarin zal hebben. 

Hoe dan ook, een leven zónder assistentiehond is voor mij niet haalbaar. En ik ben enorm dankbaar voor al het werk wat mijn lieve honden voor mij hebben gedaan en nog altijd doen. Voor het vertrouwen wat zij mij geven om de deur uit te gaan. Om een leven te hebben ipv te overleven. En dat zij mijn gevecht wat kunnen verzachten. 

Een misvatting is vaak dat mensen denken dat wanneer je een assistentiehond krijgt, ook de klachten en problemen weg zijn.

Dit klopt helemaal niet... Nog altijd moet ik blijven vechten tegen mijn verleden. Nog elke dag en elke nacht komt mijn verleden wel een keer om de hoek kijken in de vorm van CPTSS en wat er allemaal bij hoort. 

Maar... Dankzij mijn honden is dit gevecht wél dragelijker. Blijf ik niet langer erin hangen. En kan ik op fysiek vlak dankzij alle praktische hulp van mijn honden mezelf ook redden. 

Ik hoop zo erg dat het geen lang en slopend gevecht gaat zijn voor een opvolger voor Joyca. 

En voor nu geniet ik vooral enorm van het samenzijn met hem. Van alles wat hij voor mij doet, maar vooral van zijn vrolijke, opgeruimde karakter en de levensgenieter die hij is. Samen vonden wij een weg door dit leven heen. En mag en kan ik ook oprecht genieten van de allerkleinste dingen. Ondanks alle dingen die mij in dit leven beperken, maakt die vrolijke en lieve Joyca dit dragelijker. En daarvoor kan ik hem niet genoeg bedanken, die lieverd❤️

Foto: Baloo en ik staan voor mijn huisje

 Ik heb een heel gesloten houding en kijk naar Baloo. De fokker van Baloo maakte deze foto op de dag dat Baloo op mijn naam is gezet

Foto: eerste fotoshoot samen met Baloo. Ik zit op een stoel, Baloo hangt met zijn voorpoten over mijn bovenbenen. Ik ben gezwollen door medicatie en kijk met een gesloten blik en verlegen glimlach in de camera

Foto: Baloo zit naast mij, ik sta naast Baloo.Wij kijken elkaar in de ogen aan

Foto: dit was Baloo op z'n best. Zwart van de modder ligt hij op te drogen op zijn boxkleed voor ik hem kon gaan douchen

Foto: nog een Baloo met zijn poten en snoet pikzwart van de modder

Foto: een fotoshoot foto genomen tijdens een markt in onze kerk. Ik zit in kleermakerszit op de grond, mijn hand op Baloo die naast mij ligt. Ik kijk met een open houding en blik in de camera en Baloo kijkt ook in de camera

Foto: eerste foto samen met Joyca. Genomen bij de fokker. Joyca ligt op mijn borst te slapen en ik kijk vrolijk in de camera. Joyca is hier ongeveer 3 weekjes oud

Foto: deze foto is ook genomen bij de fokker

 Joyca staat met zijn tongetje uitgestoken naast Baloo. Joyca had hier net Baloo een likje gegeven. Hij wist al dat hij bij ons hoorde.

Foto: toen Joyca nog bij de fokker woonde, hadden ze apenkooien voor puppies bij een lokale hondenschool. Hier legden ze allerlei voorwerpen neer waar de puppies dan aan konden wennen. Baloo speelde hier ook graag en liep met een knuffel in zijn bek rond

 Joyca volgde Baloo overal waar hij heenging. Hij kende ons hier al goed! 

Foto: deze foto is in de auto genomen bij de eerste thuiskomst van Joyca. Baloo kijkt met een bedenkelijke blik, Joyca lijkt hard te lachen met zijn bek open en ik zit ook hard te lachen

Foto: eerste thuiskomst van Joyca. Ik loop hier met Joyca links van mij en Baloo rechts van mij, in onze centrale gang richting onze voordeur. De foto is vanaf achter genomen.

Foto: duimen voor puppies? Joyca ligt hier in een kronkel op zijn rug te slapen onder een stoel. Hij ligt met zijn achterpootjes tegen de stoelpoot aan en slaapt met een achterpoot in zijn bek.

Foto: de honden liggen op de grond. Baloo liet op deze foto Joyca wat dichterbij hem komen en beiden liggen gereed om te gaan rusten

Foto: Baloo en Joyca liggen samen op een kleedje. Ze liggen strak tegen elkaar aan en beiden kijken mij met dezelfde houding en blik in de ogen aan.

Foto: klaar voor de nacht. Baloo ligt al in rust houding met zijn kop op zijn voorpoot. Joyca ligt met zijn kop in de bench met zijn achterpootjes nog in een 'kikkerhouding'

Foto: in een restaurant. Baloo ligt alert om zich heen te kijken, terwijl Joyca met zijn kop op Baloo zijn rug wil gaan rusten

Foto: de honden gaan een middagdutje doen. Baloo ligt met zijn kop op Joyca zijn rug en samen liggen ze te rusten

Foto: foto op het veldje hierachter tegen de beukenhaag aan. Ik zit op mijn hurken en beide honden zitten naast mij. We kijken alle 3 naar de camera

Foto: fotoshoot aan het strand. Ik loop langs de duinen met aan weerszijden een hond. In de foto heb ik de tekst gezet: what a beautiful thing it is to be able to stand tall and say: I fell apart and I survived

Foto: nog een foto van dezelfde fotoshoot. De honden lopen op het strand. Joyca kijkt naar Baloo 

Foto: in het eerste jaar ging Baloo nog overal mee naartoe. Zoals hier iets drinken in een restaurant. Baloo ligt naast de tafel in ruststand, Joyca onder mijn stoel/tafel ook in ruststand 

Foto: Baloo en Joyca in de wachtkamer bij de huisarts. Joyca en Baloo liggen half onder mijn stoel tussen mijn benen en liggen tegen elkaar aan te rusten. Joyca op zijn zij en Baloo op zijn buik

Foto: in de nacht sliepen de honden vaak tegen elkaar aan

Foto: hier was Joyca alleen achtergebleven en hadden we al afscheid moeten nemen van Baloo. Dit is een foto van een fotoshoot die al gepland stond om samen met beide honden te doen. Helaas heeft Baloo dit niet meer mogen meemaken en is deze shoot een aantal weken uitgesteld om eerst samen te kunnen rouwen. 

Op deze foto zitten Joyca en ik op een balk en ik zit tegen Joyca aan geleund. De foto is vanachter genomen

Foto: ik zit in een strandstoel. Joyca zit op zijn achterpootjes bij mij, ik hou zijn voorpootjes vast en samen kijken we in de camera

Foto: een actiefoto van Joyca op het strand. Hij heeft hier net de oranje frisbee gevangen en staat nog met zijn voorpoten in de lucht op de foto

Foto: ook Joyca heeft de ingebouwde modder radar die veel golden retrievers bezitten. Hier op de foto zit hij onder de modder met nog net een schone snoet

Foto: Joyca speelt op het verlaten strand. Hij had hier een schoen gevonden en liep ermee rond

Foto: deze foto is genomen bij een high tea. Ik zit in mijn rolstoel, Joyca hangt met zijn voorpoten op mijn schoot en beiden kijken we in de camera